1. كَرنَ-
karna- m. Ohr (RV +; ‘Ohr’ auch in RV 2,34,3 [Old, Not 12151 mit Lit], 8,72,12 [s.u.]); karna-siula- Ohrenkrankbeit {AV AVP auch °sila-, L. Renou, Väk 5 [1957] 82), krsna-karna (AV; MS °karni- f.) schwarzohrig, vi-karnd- etwa: ausein anderstehende Ohren habend (AV; u.a., s. AiGr II 2,376) Mi., nu., ni., Tu 2830 (mit vielen Verweisen; s. auch TuAdi 2830, 2837, 2842a). - Iir., jav. karana- m. Ohr (da&uuische Wesen, Yt … — [Mayrhofer, s.v. karna-, p. 369]