1. كَثِ-
kavi- m. Seher; viell. auch "Aufseher, Hirte’; Weiser, Dichter (RV +; selten, wie in RV 1,151,7, Adj. ‘weise’ [fraglich, s. Neisser 2,56]; vgl. Neisser, 2.2.0. S6f. [mit Lit], Kui, IIJ 13 [1972] 284); Kavıtara- weiser, ‘kavi-hafter’ {(RV +), kavıtamaweisest (RV; zum Akzent s. AiGr II 2,608); kavitva- n., kavitvand- n. Weisheit, Sehertum (RV); kaviy’ wie ein kavi- handeln (RV); kawya- weise, seherhaft, m. eine … — [Mayrhofer, s.v. kavi-, p. 383]