1. رَه
rah cl. 1. P. ( Dhātup. xvii, 82 ) rahati ( pf. rarāha &c. Gr. ; inf. rahitum See virah), to part, separate, MBh. i, 5199 ( v.l. ); to leave, quit, abandon, Dhātup. ; Caus. or cl. 10. P. ( xxxv, 6 ) to leave, abandon, Kāv. ; to cause to give up or abandon, Bālar. [ cf. λαθ in λανθάνω .]