1. يَج
1. yaj cl. 1. P. Ā. ( Dhātup. xxiii, 33 ) yajati, te (1. sg. yajase, RV. viii, 25, 1 ; Ved. Impv. yakṣi or ṣva; pf. iyāja, MBh. ; īje, RV. ; yeje [?] AV. cf. Kāś. on Pāṇ. vi, 4, 120 ; Ved. aor. ayākṣīt or ayāṭ; ayaṣṭa; Subj. yakṣat, yakṣati, te; 3. sg. ayakṣata, ĀśvGṛ. ; Prec. ijyāt, Pāṇ. iii, 4, 10