Passage
Cicero, De Divinatione 1.106
lat cicero phi053 perseus lat2
Quid est illo auspicio divinius quod apud te in Mario est? ut utar potissimum auctore te: hic Iovis altisoni subito pinnata satelles arboris e trunco serpentis saucia morsu subigit ipsa feris transfigens unguibus anguem semianimum et varia graviter cervice micantem; quem se intorquentem lanians rostroque cruentans, iam satiata animos, iam duros ulta dolores, abicit ecflantem et laceratum adfligit in unda, seque obitu a solis nitidos convertit ad ortus. hanc ubi praepetibus pinnis lapsuque volantem conspexit Marius, divini numinis augur, faustaque signa suae laudis reditusque notavit; partibus intonuit caeli pater ipse sinistris. sic aquilae clarum firmavit Iuppiter omen.