Aulus Gellius, Noctes Atticae 5.1.6

Idcirco, inquit, poetarum sapientissimus auditores illos Ulixi, labores suos inlustrissime narrantis, ubi loquendi finis factus, non exsultareexultare ne strepere nec vociferari facit, sed consiluisse universos dicit, quasi attonitosattonitcs et obstupidos, delenimentis aurium ad origines usque vocis permanantibus: Ὣς φάτο· τοὶ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ, Κηληθμῷ δʼ ἔσχοντο κατὰ μέγαρα σκιόεντα.