Plautus, Aulularia 2.2

Evclio Praesagibat mi animus frustra me ire, quom exibam domo; itaque abibam invitus; nam neque quisquam curialium venit neque magister quem dividere argentum oportuit. nunc domum properare propero, nam egomet sum hic, animus domi est. Megadorvs Salvos atque fortunatus, Euclio, semper sies. Evclio Di te ament, Megadore. Megadorvs Quid tu? recten atque ut vis vales? Evclio Non temerarium est, ubi dives blande appellat pauperem. iam illic homo aurum scit me habere, eo me salutat blandius. Megadorvs Ain tu te valere? Evclio Pol ego haud perbene a pecunia. Megadorvs Pol si est animus aequos tibi, sat hábes qui bene vitam colas. Evclio Anus hercle huic indicium fecit de auro, perspicue palam est, cui ego iam linguam praecidam atque oculos effodiam domi. Megadorvs Quid tu solus tecum loquere? Evclio Meam pauperiem conqueror. virginem habeo grandem, dote cassam atque inlocabilem, neque eam queo locare cuiquam. Megadorvs Tace, bonum habe animum, Euclio. dabitur, adiuvabere a me. dic, si quid opust, impera. Evclio Nunc petit, cum pollicetur; inhiat aurum ut devoret. altera manu fert lapidem, panem ostentat altera. nemini credo qui large blandust dives pauperi: ubi manum inicit benigne, ibi onerat aliqua zamia. ego istos novi polypos, qui ubi quidquid tetigerunt tenent. Megadorvs Da mi operam parumper. paucis, Euclio, est quod te volo de communi re appellare mea et tua. Evclio Ei misero mihi, aurum mi intus harpagatum est. nunc hic eam rem volt, scio, mecum adire ad pactionem. verum intervisam domum. Megadorvs Quo abis? Evclio Iam ad te revortar: nunc est quod visam domum.— Megadorvs Credo edepol, ubi mentionem ego fecero de filia, mi ut despondeat, sese a me derideri rebitur; neque illo quisquam est alter hodie ex paupertate parcior. Evclio Di me servant, salva res est. salvom est si quid non perit. nimis malé timui. prius quam íntro redii, exanimatus fui. redeo ad te, Megadore, si quid me vis. Megadorvs Habeo gratiam. quaeso, quod te percontabor, ne id te pigeat proloqui. Evclio Dum quidem né quid perconteris quod non lubeat proloqui. Megadorvs Dic mihi, quali me arbitrare genere prognatum? Evclio Bono. Megadorvs Quid fide? Evclio Bona. Megadorvs Quid factis? Evclio Neque malis neque improbis. Megadorvs Aetatem meam scís? Evclio Scio esse grandem, item ut pecuniam. Megadorvs Certe edepol equidem te civem sine mala omni malitia semper sum arbitratus et nunc arbitror. Evclio Aurum huic olet. quid nunc me vis? Megadorvs Quoniam tu me et ego te qualis sis scio, quae res recte vortat mihique tibique tuaeque filiae, filiam tuám mi uxorem posco. promitte hoc fore. Evclio Heia, Megadore, haud decorum facinus tuis factis facis, ut inopem atque innoxium abs te atque abs tuis me inrideas. nam de te neque re neque verbis merui ut faceres quod facis. Megadorvs Neque edepol ego te derisum venio neque derideo, neque dignum arbitror. Evclio Cur igitur poscis meam gnatam tibi? Megadorvs Vt propter me tibi sit melius mihique propter te et tuos. Evclio Venit hoc mihi, Megadóre, in mentem, ted esse hominem divitem, factiosum, me autem esse hominem pauperum pauperrimum; nunc si filiam locassim meam tibi, in mentem venit te bovem esse et me esse asellum: ubi tecum coniunctus siem, ubi onus nequeam ferre pariter, iaceam ego asinus in luto, tu me bos magis haud respicias, gnatus quasi numquam siem. et te utar iniquiore ét meus me ordo inrideat, neutrubi habeam stabile stabulum, si quid divorti fuat: asini me mordicibus scindant, boves incursent cornibus. hoc magnum est periclum, ab asinis ad boves transcendere. Megadorvs Quam ad probos propinquitate proxime te adiunxeris, tam optumum est. tu condicionem hanc accipe, ausculta mihi, atque eam desponde mi. Evclio At nihil est dotis quod dem. Megadorvs Ne duas. dum modó morata recte veniat, dotata est satis. Evclio Eo dico, ne me thensauros repperisse censeas. Megadorvs Novi, ne doceas. desponde. Evclio Fiat. sed pro Iuppiter, num égo disperii? Megadorvs Quíd tibi est? Evclio Quid crepuit quasi ferrum modo?— Megadorvs Hic apud me hortúm confodere iussi. sed ubi hic est homo? abiit neque me certiorem fecit. fastidit mei, quia videt me suam amicitiam velle: more hominum facit; nam si opulentus it petitum pauperioris gratiam, pauper metuit congrediri, per metum male rem gerit. idem, quando occasio illaec periit, post sero cupit. Evclio Si hercle ego te non elinguandam dedero usque ab radicibus, impero auctorque ego sum, ut tu me cuivis castrandum loces. Megadorvs Video hercle ego te me arbitrari, Eúclio, hominem idoneum, quem senecta aetate ludos facias, haud merito meo. Evclio Neque edepol, Megadore, facio, neque, si cupiam, copia est. Megadorvs Quid nunc? etiam mihi despondes filiam? Evclio Illis legibus, cum illa dote quam tibi dixi. Megadorvs Sponden ergo? Evclio Spondeo. Megadorvs Di bene vertant. Evclio Ita di faxint. illud facito ut memineris, convenisse ut ne quid dotis mea ad te afferret filia. Megadorvs Memini. Evclio At scio quo vos soleatis pacto perplexarier: pactum non pactum est, non pactum pactum est, quod vobis lubet. Megadorvs Nulla controversia mihi tecum erit. sed nuptias num quae causa est quin faciamus hodie? Evclio Immo edepol optuma. Megadorvs Ibo igitur, parabo. numquid me vis? Evclio Istuc. ei et vale. Megadorvs Heus, Pythodice, sequere propere me ad macellum strenue.— Evclio Illic hinc abiit. di immortales, obsecro, aurum quid valet. id inhiat, ea affinitatem hanc obstinavit gratia.