grieving, mourning, ὀδυρόμενος καὶ ἀχεύων Il. 9.612, Od. 2.23; κεῖτʼ ἀχέων Il. 2.724; ἀχέουσά περ ἔμπης Od. 15.361, cf. Sapph. Supp. 1.11: c. acc., κῆρ ἀχέων grieving in heart, Il. 5.399; θυμὸν ἀχεύων ib. 869, 18.461, Hes. Op. 399: c. neut. Adj., πυκινόν περ ἀχεύων Od. 11.88; μέγʼ ἀχεύων 16.139: c. gen. causae, τῆς ἀχέων sorrowing for her, Il. 2.694, 18.446; Ὀδυσσῆος μέγʼ ἀχεύων Od. 16.139; so ἕνεκʼ ἀλλοτρίων ἀχέων Il. 20.298; τοῦγʼ εἵνεκα θυμὸν ἀχεύων Od. 21.318; later ἐπὶ σφετέροις ἀχέουσα παι
other forms (chiefly Ep.):
in causal sense, vex, annoy, redupl. aor. 2 ἤκᾰχε (but part. ἀκαχών intr., grieving, Hes. Th. 868): hence redupl. pres. ἀκᾰχίζω, fut. ἀκαχήσω, aor. 1 ἀκάχησα: c. acc. pers., μέγα δʼ ἤκαχε λαόν Il. 16.822, cf. Od. 16.427; ἐμὲ μεγάλως ἀκαχίζεις ib. 432; θανὼν ἀκάχησε τοκῆας by his death, Il. 23.223; ἑ μάλιστα ἤκαχʼ ἀποφθιμένη Od. 15.357; ἀκαχήσεις μηλοβοτῆρας h.Merc. 286.
Pass., ἄχομαι, ἄχνῠμαι, ἀκᾰχίζομαι, imper. ἀκαχίζεο, -ίζεν, Il. 6.486, Od. 11.486: pf. ἀκάχημαι 8.314, Ep. 3 pl. ἀκηχέδαται (with v.l. ἀκηχέαται) Il. 17.637; imper. ἀκάχησο A.R. 4.1324; inf. ἀκάχησθαι Il. 19.335; part. ἀκαχήμενος (accent. as a pres.) ib. 312, Ep. also ἀκηχέμενος 5.364, 18.29: plpf. ἀκαχήατο 12.179: aor. 2, 3 pl. ἀκάχοντο Od. 16.342; opt. ἀκαχοίμην, -οιτο, -οίμεθα, 1.236, Il. 13.344, 16.16, etc.:—in later Ep. pres. ἀκάχονται, impf. ἀκάχοντο, Q.S. 3.224, 5.652:—Constr.: abs., ἄχομ