ἀέκων · aekōn — LSJ
involuntary, constrained, of persons, ἀέκοντος ἐμεῖο Il. 1.310; ἑκὼν ἀέκοντί γε θυμῷ 4.43; πόλλʼ ἀέκων 11.557; opp. βουλόμενος, Hp. VC 11; τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην (v.l. ἄκοντε) Il. 5.366, Od. 3.484; κάρτα ἀ. Hdt. 9.111; ἀέκουσι (v.l. ἀεκούσια) δάκρυα παραρρεῖ Hp. Epid. 1.[3.]19: contr. first in h.Cer. 413; ἄκοντος Διός invito Jove, A. Pr. 771; repeated, ἄκοντά σʼ ἄκων προσπασσαλεύσω ib. 19, cf. 671; ἄ. ἀκούειν οὓς ἑκὼν εἶπεν λόγους S. Fr. 929, cf. Ant. 276; μηδένα τῶνδʼ ἀέκοντα μένειν κατέρυκ
Poet., like ἀκούσιος, of acts or their consequences, involuntary, κακὰ ἑκόντα κοὐκ ἄ. S. OT 1230; ἔργων ἀ. Id. OC 240 (lyr.), cf. 977.