ἄεπτος

ἄεπτος [adj.] of uncertain mg, cf. dentov- ἰσχυρόν, ἀοίκητον (ἄθικτον) ‘strong, uninhabited’ (H.). «Ὁ *VAR Sometimes we find » ἄαπτος or ἄελπτος (A. Supp. 908, Ag. 141, etc.). *ETYM Unknown. See Wackernagel Stud. ital. fil. class. 5 (1897): 27fE. — [Beekes, s.v. ἄεπτος, p. 72]

ἄεπτος, ον : Il a ἀὰ exister deux adjectifs de cette forme : l'un, le mieux établi, a signifié «indicible», de #Fentoc; il est attesté dans la glose d'Hsch. ἄεπτον * ἰσχυρόν, dans la leçon d’Aristophane pour hom. ἄχπτος {voir s.u.}, chez Eschyie fr. 213 N., Suppl. 908. Mais Æsch. Ag. 141, ἄεπτος qualifie les petits du lion dans un texte oraculaire et obscur. La scholie interprète ἔπεσθαι τοῖς γονεῦσι μὴ δυνάμενος : … — [Chantraine, s.v. ἄεπτος, p. 38]

ἄεπτος poet. Adj. unsicherer Bedeutung, vgl. ἄεπτον" ἰσχυρόν, ἀοίκητον (Abresch ädıxrov) H. In der Überlieferung durch dantos (Β. ἃ.) oder ἄελπτος (A. Supp. 908, Ag. 141 usw.) zurückgedrängt. Herkunft unsicher; neben ἔπος erwägt Wackernagel Stud. itfilel. δ, 27ff. Verwandtschaft mit ἕπω ‘besorgen’. — [Frisk, s.v. ἄεπτος, p. 55]

ἄεπτος. Referat der verschiedenen Erklärungsversuche bei Ed. Fraenkel zu A. Ag. 141, wo mit dem Schol. Anschluß an ἕπομαι (?) empfohlen wird. — [Frisk, s.v. ἄεπτος, p. 2145]