ἀγλα-ΐζω · agla-izō — LSJ
Mostly poet., Hp. Mul. 2.188, Ael., v. infr.: fut. Att. ἀγλαϊῶ (ἐπ-) Ar. Ec. 575: aor. ἠγλάϊσα (Dor. ἀγλ-) Theoc. Ep. 1.4, etc., (ἐπ-) Ar. Fr. 682:—Pass., v. infr.:—make splendid, glorify, B. 3.22, etc.; ἀθανάταις ἠγλάϊσεν χάρισιν IG 12(3).1190.10 (Melos); θυσίαις τέμενος Isyll. 28, cf. Plu. Sollert. 2.965c, Ael. NA 8.28.
give as an honour, σοί, Βάκχε, τάνδε μοῦσαν ἀγλαΐζομεν Carm.Pop. 8, cf. Theoc. l.c.
Ep. and Lyr. only Med. and Pass., adorn oneself with a thing, take delight in, σέ φημι διαμπερὲς ἀγλαϊεῖσθαι (sc. ἵπποις) Il. 10.331 (the only form in Hom., even of compds.); ὅστις τοιούτοις θυμὸν ἀγλαΐζεται Semon. 7.70; ἀ. μουσικᾶς ἐν ἀώτῳ Pi. O. 1.14; Com., ἐλαίῳ ῥάφανος ἠγλαϊσμένη Ephipp. 3.6 (cf. Eub. 150).
intr., ἀγλαΐζει· θάλλει, Hsch., cf. Antiph. 301 codd.—Never in Trag. or Att. Prose.