1. ἀκέων · akeōn — Frisk
ἀκέων, -£ovoa, -ἔοντε ‘schweigend, stumm’, hom. Ptz., auch ἀκέων unflektiert (vgl. Leumann Hom. Wörter 167 m. A. 16). Von finiten Formen nur der nachträglich hinzugeschaffene Opt. ἀκέοις (A.R. 1, 765). Daneben ἀκήν hom. Adv. = ἀκέων, gewöhnlich im Ausdruck ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ. Später auch als Objekt ἀκὴν ἔχεν (Mosch. 2, 18), ἀκὴν ἦγες" ἡσυχίαν ἦγες H. Bei Pi. ?. 4, 156 der Instrumental ἀκᾶ. — Ableitungen: ἀκήνιον' … — [Frisk, s.v. ἀκέων, p. 82]