ἀλαλή · alalē — LSJ
loud cry, μανίαι τʼ ἀλαλαί τʼ ὀρινομένων Pi. Fr. 208; ἀλαλαὶ αἰαγμάτων (v.l. ἀλαλαγαί) E. Ph. 337 :— esp. war-cry, Pi. N. 3.60; battle, Id. I. 7(6).10: comically, ἀ. μύρον χεῖτε Phoen. 3.3 :—Ἀλαλά personified, κλῦθʼ, Ἀλαλά, πολέμου θύγατερ, Pi. Fr. 78, cf. Plu. Glor.Ath. 2.349c.