1. ἀλείτης · aleitēs — Beekes
ἀλείτης [m.] ‘offender, criminal (Il.). 41Ὲ *h,leit- ‘offense’ (?)> «COMP From the stem of the aorist ἀλιτό-ξενος ‘offending against a friend’ (Pi.), with metrical lengthening, e.g. ἠλιτό-μηνος ‘missing the right month’, i.e. ‘born untimely’ (Il.). νηλείτιδες (Od.) to be read "νηλείτεες (Beekes 1969: 108f., 289), cf. νηλείτης Antim. 177W; νηλείτης: ἀναμάρτητος ‘blameless’ LSJ Supp. νηλιτέες: ἀναμάρτητοι, ἀναίτιοι, … — [Beekes, s.v. ἀλείτης, p. 110]
2. ἀλείτης · aleitēs — Chantraine
ἀλείτης, ἥλιτον, ἀλιταίνω, ἀλοιτόν etc, : groupe difficile qui se rapporte à l’idée de la faute, du péché. — [Chantraine, s.v. ἀλείτης, p. 70]
3. ᾽᾿Αλείτης · ᾽᾿Aleitēs — Chantraine
᾽᾿Αλείτης, τοῦ « celui qui est en faute » (3 ex. : 1]. 3,28 de Pâris, Od. 20,121 des prétendants, A.R.) ; fém. ἀλεῖτις cité par Hdn. 2,67 avec le composé n. pl. f. νηλείτιδες «innocentes » (Od. 16,316, etc.) ; dérivé ἀλειτεία ΄ ἡ ἁμαρτία {Suid.). Le mot est apparemment un nom d'agent en -τῆς. Avec un vocalisme 9, un exemple de ἀλοίτης épithète de θάνατος (Emp. 10), le sens semblant être « criminel » d'où « cruel »; … — [Chantraine, s.v. ᾽᾿Αλείτης, p. 70]
4. ἀλείτης · aleitēs — Frisk
ἀλείτης m. “Frevler’ (Hom., A.R.), ἀλεῖτις f. (Hdn.). Ableitung: ἀλειτεία" ἡ ἁμαρτία Suid. — Mit qualitativem Ablaut: ἀλοίτης ‘Rächer’ (Emp.), Ἀλοῖτις Beiname der Athena (Lyk. 936); ἀλοιτός “Frevler’ (Lyk. 136), ἀλοιταί" κοιναί, ἁμαρτωλαί, ποιναί H. Denominatives Verb: ἀλοιτεύειν᾽. ἀλιτήριος εἶναι EM. ἀλοιτήεσσαν" κοινήν, ἄνανδρον H. — Mit Schwundstufe: ἀλιταίvo, Aor. ἤλιτον “freveln, sich an jn. versündigen’ (ep. … — [Frisk, s.v. ἀλείτης, p. 97]
5. ἀλείτης · aleitēs — Frisk
ἀλείτης, ἀλιταίνω. Zur Bed. Vos Glotta 34 (1955) 287-292. — [Frisk, s.v. ἀλείτης, p. 2151]
6. ἀλείτης · aleitēs — LSJ
sinner, sinner againstsinner, of Paris and suitors of Penclope, Il. 3.28, Od. 20.121:—ἀλείτης τινός sinner against one, A.R. 1.1338:—fem. ἀλεῖτις Hdn.Gr. 2.67; cf. ἀλιταίνω, ἀλοιτός.