ἀλῐταίνω · alitainō — LSJ
sin or offend against, c. acc. pers., ἐκ γὰρ δή μʼ ἀπάτησε καὶ ἤλιτεν Il. 9.375; ὅτις σφʼ ἀλίτηται ὀμόσσας 19.265; Ἀθηναίην ἀλίτοντο Od. 5.108; ἀθανάτους ἀλιτέσθαι 4.378, cf. Hes. Sc. 80, Thgn. l.c.; ἀλιταίνητʼ ὀρφανὰ τέκνα Hes. Op. 330, cf. A. Eu. 269, Ps.-Phoc. l.c.
c. acc. rei, transgress, Διὸς δʼ ἀλίτωμαι ἐφετμάς Il. 24.570; ὅρκον, σπονδάς, A.R. 4.388, Opp. H. 5.563.
c. gen., stray from, ἀλίτησεν ἀταρποῦ Orph. l.c., cf. Call. Dian. 255.
ἀλιτήμενος as Adj., = ἀλιτρός, θεοῖς ἀ. sinful in the eyes of gods, Od. 4.807.