ἀμάω · amaō — LSJ
orig., reap corn, abs., ἤμων ὀξείας δρεπάνας ἐν χερσὶν ἔχοντες Il. 18.551; γυμνὸν ἀμάειν Hes. Op. 392; θερίζειν καὶ ἀ. PHib. 1.47.12 (iii B.C.); ἥμενος ἀμήσεις Hes. Op. 480: metaph., ἤμησαν καλῶς they reaped abundantly, A. Ag. 1044: c. acc., μάλα κεν βαθὺ λήϊον . . εἰς ὥρας ἀμῷεν Od. 9.135, cf. Thgn. 107; ὡς ἀμήσων τὸν σῖτον Hdt. 6.28, cf. 4.199; τἀλλότριον ἀρῶν θέρος Ar. Eq. 392.
metaph., ἐλευθερίαν ἀμώμεθα Plu. Apophth. Lac. 2.210b.
generally, cut, λαχνήεντʼ ὄροφον λειμωνόθεν ἀμήσαντες Il. 24.451; θαλλὸν ἀμάσας Theoc. 11.73:—Med., σχοῖνον ἀμησάμενος AP 4.1.26 (Mel.); στάχυν ἀμήσονται A.R. 1.688, cf. Call. Dian. 164; ἀμῶνται Q.S. 14.199.
mow down in battle. A.R. 3.1187, 1382, AP 9.362.25: fut. Med. ἀμάσεται is cited from S. (Fr. 625) in this sense by Hsch.