1. βωνίτης · bōnitēs — Frisk
βωνίτης, -τᾶς m. ᾿βουκόλος᾽ (Kall., H., Suid.). Eig. dor. für βουνίτης (von βουνός, 8. d.; vgl. βωνίτας " τοὺς ἐν ἀγοῷ H.) mit 280 βωρεύς -- γάβαϑον volksetymelogischem Anschluß an βοῦς, βῶς. Redard Les . noms grecs en -tng 39. — Nicht mit Baunack Phil. 70, 367 = Ἐβωξίτας. — [Frisk, s.v. βωνίτης, p. 311]