βουσός

βουσός : f. seulement au datif βουσοῖ (Orchomène, Schwyzer 664,15, 18, convention de bornage), probablement « piste de vaches »; on rapproche μηλοσόη ᾿ ὁδός, δι᾽ ἧς πρόδατα ἐλαύνεται, Ῥόδιοι (Hsch.); p.-ê. βουῦα (Ὁ) voir sous βοῦα. On aurait donc la réduction par hyphérèse d'un composé de σεύω. L'hypothèse de Schwyzer, ΟἹ. 12, 1923, 5, et Fraenkel, Οἱ. 32, 1953, 22 qui posent un correspondant arcadien à βυσσός … — [Chantraine, s.v. βουσός, p. 205]

βουσός f., nur im Dat. βουσοῖ (Orchomenos, Arkadien, Schwyzer 664, 15; 18) nach gewöhnlicher Annahme “Rindertrift” aus *Bov-o6Fos (mit Kontraktion, vgl. Schwyzer 450), vgl. unλοσόη" ὁδός, δι᾽ ἧς πρόβατα ἐλαύνεται. “Ρόδιοι H.; Zusammenbildung mit σεύω (8. d.). Anders Schwyzer Glotta 12,5 Α.1, Fraenkel Glotta 32, 22: = ion. ßvoods “Tiefe, Grund’. Boür(r)ıg f., auch βούτη ‘Faß in Form eines abgestumpften Kegels’ (Hero, … — [Frisk, s.v. βουσός, p. 293]