δια-κλάω · dia-klaō — LSJ
break in twain, τόξα . . χερσὶ διακλάσσας (Ep. for -κλάσας) Il. 5.216.
Pass., = διαθρύπτομαι, διακλᾶσθαι Ἰωνικῶς practise soft Ionian airs, cj. in Ar. Th. 163; διακεκλασμένος enervated, Luc. Demon. 18; δ. ὄμμα prob. in Zeno Stoic. 1.58; διακλώμενοι ῥυθμοί, opp. ἀνδρώδεις, D.H. Dem. 43, cf. Comp. 17.