δια-στᾰτός · dia-statos — LSJ
torn by faction, πόλις Men. 515.
having extension or dimension, σῶμα δ. τριχῇ Apollodor. Stoic. 3.259 [fr. 6], cf. Ph. 1.8, etc.; opp. ἀμερής, Procl. Inst. 176; τὸ πάντῃ δ. Plu. An.procr. 2.1023b; δ. πράγματα Dam. Pr. 375. Adv. -τῶς dimensionally or in extension, Porph. Sent. 33, Syrian, in Metaph. 85.14; opp. νοερῶς, Procl. in Cra. p.55 P.