1. διδρᾶσκω · didraskō — Beekes
διδρᾶσκω [v.] ‘to run away’ (ἀποδράς Od.; but see Ἄδρηστος below). 41Ὲ *dreh,- ‘run’> *VAR Aor, am-€dpav, perf. ἁποδέδρακα. Also ἐκ-διδράσκω; the simplex is hardly attested, see DELG. δίδωμι 331 eDER ἀπόδρᾶσις ‘escape’ (Hdt.), δρᾶσμός ‘flight’ (Hdt.). ἄδρᾶστος ‘who does not run away (Hadt.), also as a PN Ἄδριγστος, -δραστος (Il.); fem. Ἀδρᾶστεια, name of Nemesis: ‘from whom one cannot flee’ (A.); also Adprotivn. … — [Beekes, s.v. διδρᾶσκω, p. 377]
2. διδράσκω · didraskō — Chantraine
διδράσκω, Sparte, ἄδραᾶστος : le pr. à suff. -axw marquant Peffort pour réaliser le procès n'est pour ainsi dire pas attesté sans préverbe (Hsch.}), p.-ê. δου. imp. δράντων (Tab. Def. Rh. Mus. 56,85). Les formes verbales comportent toutes en principe le préverbe ἀπο-. Donc ἀποδιδράσκω (ion.-att.), aor. &réôpäv (ion.-att., participe ἀποδράς dans l'Od.), pf. ἀποδέδρᾶχκα, (Χ., etc.) «fuir, s'enfuir », notamment en … — [Chantraine, s.v. διδράσκω, p. 292]
3. διδράσκω · didraskō — LSJ
run awayrun away, Hsch.: pf., δέδρᾱκα τοῦ καπηλείου Eun. Hist. p.255 D.: aor. imper. δράντων prob. l. in Tab.Defix.Aud. 26 (Crete, iii B. C.); part. δράσαντα POxy. 1423.6 (iv A. D.); but mostly found in compds., esp. ἀπο-.