ἐμβᾰσῐλεύω · embasileuō — LSJ
to be king in or among, c. dat., πόλεσι Od. 15.413; Μολοσσίᾳ Pi. N. 7.38; ἀνδράσιν A.R. 1.173; οὐρανῷ Hes. Th. 71, etc.; τοῖς ἀνθρώποις Iamb. Protr. 20; ὅθʼ ἄρʼ Ἄδρηστος πρῶτʼ ἐμβασίλευεν Il. 2.572: c. gen., πάντων Theoc. 17.85.