ἐμφύω · emphyō — LSJ
implant, θεὸς δέ μοι ἐν φρεσὶν οἴμας παντοίας ἐνέφυσεν planted them in my soul, Od. 22.348; ἐμφῦσαι ἔρωτά τινι X. Mem. 1.4.7; νόον τινί Eleg. ap. Ath. 7.337f, cf. Ph. 1.631, al.
Pass., with pf. ἐμπέφῡκα and aor. 2 ἐνέφῡν: pf. subj. ἐμπεφύῃ Thgn. 396:
grow in or on, τινί, ὅθι τε τρίχες ἵππων κρανίῳ ἐμπεφύασι (Ep. for ἐμπεφύκασι) Il. 8.84; τὰ ἐμφυόμενα Hp. Aër. 5; ἐμφύεσθαι ἐν [νήσῳ] Hdt. 2.156: hence of qualities, φθόνος ἀρχῆθεν ἐμφύεται ἀνθρώπῳ is implanted in him, Id. 3.80; ᾧ (sc. μάντει) τἀληθὲς ἐμπέφυκεν S. OT 299; τὸ πιστὸν ἐμφῦναι φρενί Id. OC 1488; πάντʼ ἐμπέφυκε τῷ γήρᾳ κακά Id. Fr. 949; τὸ μῶρον γυναιξὶν ἐμπέφυκε E. Hipp. 967; οὐδεὶς χαρακτὴρ ἐμπέφυκε σώματι is set by nature on the body, Id. Med. 519; κακία τῇ πόλει ἐμφύεται X. Mem.
to be rooted in, cling closely, ὣς ἔχετʼ ἐμπεφῠυῖα (Ep. part.) she hung on clinging, Il. 1.513; ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρί clung fast to his hand, clasped his hand tight, as a warm greeting, 6.253, etc.; ἔφυν ἐν χερσί Od. 10.397; ἐν χείρεσσι φύοντο 24.410; so χεῖρες . . ἐμπεφυκυῖαι ἦσαν τοῖσι ἐπισπαστῆρσι stuck fast to the handles, Hdt. 6.91; ἐμφύντε τῷ φύσαντι S. OC 1113, cf. E. Ion 891 (anap.); ὀδὰξ ἐν χείλεσι φύντες biting the lips hard, in suppressed anger, Od. 1.381, 18.410, 20.268 (so ἐμφῦσαι ὀ
metaph., cling to, ταῖς ἐλπίσι καὶ ταῖς παρασκευαῖς Plu. Alex. fort. 2.342c; τοῖς ἠθικοῖς καὶ πολιτικοῖς δόγμασι Id. Cat.Mi. 4; τοῖς πολεμίοις Id. Nic. 14; τὴν πόλιν ἀφέντας -φῦναι ταῖς ναυσίν Id. Them. 9.