ἐναίσ-ιμος · enais-imos — LSJ
ominous, fateful, οὐδʼ ἦλθον ἐναίσιμον (as Adv.) Il. 6.519; ὄρνιθας γνῶναι καὶ ἐναίσιμα μυθήσασθαι Od. 2.159; οὐδέ τε πάντες ἐναίσιμοι [ὄρνιθες] ib. 182; esp. in good sense, seasonable, of omens, ἐ. σήματα φαίνων Il. 2.353: generally, favourable, boding good, λιγνὺν ἐναίσιμον ἀΐσσουσαν A.R. 1.438.
of persons, their thoughts, etc., righteous, ἀνὴρ ὃς ἐ. εἴη Od. 10.383; οἵ τινές εἰσιν ἐ. οἵ τʼ ἀθέμιστοι 17.363; ᾧ οὔτʼ ἂρ φρένες εἰσὶν ἐ. (of Achilles) Il. 24.40, cf. Od. 18.220; ἐμοὶ νόος ἐστὶν ἐ. 5.190; so τοῦτό γʼ ἐναίσιμον οὐκ ἐνόησεν 2.123, 7.299; ἐ. τίει [βίον] A. Ag. 775 (lyr.); γῆρας γὰρ ἐ. ἄνδρα τίθησιν makes him honoured, Opp. H. 1.683.
of things, fit, proper, ἐ. δῶρα διδοῦναι ἀθανάτοις Il. 24.425, cf. h.Cer. 369. Adv. -μως fitly, becomingly, αἰνεῖν A. Ag. 916; μή νυν ὑπέρβαλλʼ, ἀλλʼ ἐ. φέρε E. Alc. 1077.