ἠρίον · ērion — LSJ
mound, barrow, tomb
mound, barrow, tomb, ἔνθʼ ἄρʼ Ἀχιλλεὺς φράσσατο Πατρόκλῳ μέγα ἠ. Il. 23.126, cf. SIG 11 (Delph.), IG 12(1).168 (Rhodes), A.R. 1.1165, etc.; ἠρία νεκύων, Κορύθοιο, Theoc. 2.13, Nic. Fr. 108; εἵσατο βωμόν . . , ἠ. ὄφρα γένοιτο Epigr.Gr. 411 (Patara); κατὰ χθονὸς ἠρία τεῦχον AP 7.180 (Apollonid.), cf. Epigr.Gr. 214.1 (Rhenea); in Prose, Arist. Ath. 55.3, D. 57.67, prob. in Din. 2.17, cf. Lycurg. 109, Plu. TG 9, etc.: metaph., ἠρία τῶν ψυχῶν τὰς βίβλους Them. Or. 4.59d. (Derived from ἔρα by Harp., e