neighbour, borderer, γείτονες ἠδὲ ἔται Μενελάου Od. 4.16, cf. 9.48, Hes. Op. 346, etc.; opp. σύνοικος, Pl. Lg. 696b; γ. τινός E. IT 1451, X. An. 3.2.4; τινί ib. 2.3.18; ἐκ τῶν γ. or ἐκ γειτόνων from or in the neighbourhood, Ar. Pl. 435, etc.; οἷον ἐκ γ. φωνὴν θηρευόμενοι Pl. R. 531a; λύχνον ἐκ τῶν γ. ἐνάψασθαι Lys. 1.14; ἐκ γ. τῆς πατρίδος μετοικεῖν Lycurg. 21, cf. Str. 10.4.12; rarely ἀπὸ γ. D.S. 13.84; ἐν γειτόνων (sc. οἴκοις) οἰκεῖν Men. Pk. 27, Luc. Philops. 25, etc.; τὸ χωρίον τὸ ἐν γ. D. 5
as Adj., neighbouring, bordering, πόλις, πόντος, Id. P. 1.32, N. 9.43; χώρα, πύλαι, ῥοαί, A. Pers. 67 (lyr.), Th. 486, S. Aj. 418 (lyr.): c. dat., Ἀθήναις γ. πόλις E. Ion 294; νεκροῖσι γ. θᾶκοι Id. HF 1097; also in Prose, ἡ γ. πόλις Pl. Lg. 877b; οἱ γ. βάρβαροι Jul. Or. 2.72c: neut. γεῖτον Hsch.: neut. pl. γείτω IG 2.814aB 36.
γίτονας (sic)· τὰ δύο αἰδοῖα, Hsch.