1. ϑίασος · ϑiasos
ϑίασος m. ‘Festschwarm der Bacchanten, kultische Versammlung im allg.’ (ion. att.). — Davon ϑιασώτης "Teilnehmer eines ὃ. (ion. att.), f. -ῶτις (Opp.), mit -wrixdg; auch ϑιασίτης ds.’ (ion. hell. Inschr.; wie τεχνίτης, ὁπλίτης u.a., Fraenkel Nom. ag. 2, 128A.2) mit -ırıxdc; ϑιασώδης “d.-artig, zu einem ὃ. gehörig’ (Nonn.); ϑιασῶνες" οἶκοι, ἐν οἷς συνιόντες δειπνοῦσιν οἵ ϑίασοι H. Denominative Verba: 1. ϑιασεύω “in … — [Frisk, s.v. ϑίασος, p. 706]