gloriously triumphant, τήνελλα ὦ καλλίνικε χαῖρʼ ἄναξ Ἡράκλεες Archil. 119, cf. IG 12(5).234 (Paros); κῦδος κ. the glory of noble victory, Pi. I. 1.12; χάρμα κ. ib. 5(4).54; καλλίνικος ἅρμασι Id. P. 1.32: c. gen., τῶν ἐχθρῶν triumphant over oneʼs enemies, E. Med. 765; ἐραστῶν Pl. Alc. 2.151c; epith. of Helios, IG 12(2).127 (Mytil.); of kings, as Seleucus II, Plb. 2.71.4, Str. 16.2.4, etc.; of martyrs, Cod.Just. 1.3.35.3 (Zeno).
adorning or ennobling victory, μέλος, ὕμνος, Pi. P. 5.106, N. 4.16 codd.; ᾠδά, μοῦσα, E. El. 865 (lyr.), Ph. 1728 (lyr.); στέφανος, στέφη, Id. IT 12, Alex. in Gött. Nachr. 1922.10; κ. ἡλαίη Call. Iamb. 1.283; τὸ κ. the glory of victory, Pi. N. 3.18; so καλλίνικος (sc. ὕμνος) Id. O. 9.2; καλλίνικον οἴσεται E. Med. 45; τὸν καλλίνικον μετὰ θεῶν ἐκώμασε Id. HF 180; also τὰν Ἡρακλέους κ. (sc. ᾠδὰν) ἀείδω ib. 681 (lyr.).
τὸ κ. an air for the flute, Trypho ap. Ath. 14.618c.