κάρᾱ · kara — LSJ
head, of men or animals, πολιόν τε κάρη πολιόν τε γένειον Il. 22.74; ὑψοῦ κάρη ἔχει [ἵππος] 6.509; περὶ πόδα περὶ κάρα from head to foot, A. Eu. 165 (lyr.): metaph., ἐν δʼ ἐμῷ κάρᾳ θεός μʼ ἔπαισεν S. Ant. 1272, cf. OC 564; of the face, γέλωτι φαιδρὸν κ. Id. El. 1310; μου κ. τὸ δυσπρόσοπτον Id. OC 285.
peak, top, κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου Hes. Th. 42; of a tree, S. Fr. 23; edge, brim of a cup, Eub. 56.6.
in Trag., as periphr. for a person, Οἰδίπου κάρα, i.e. Οἰδίπους, S. OT 40, 1207 (lyr.); αὐτάδελφον Ἰσμήνης κ. Id. Ant. 1; ὦ κασίγνητον κ., for ὦ κασίγνητε, Id. El. 1164; ὦ φίλον κ. Id. OC 1631; φίλον κ. A. Ag. 905.--Hom. uses nom. acc. κάρη, gen. dat. κάρητος, κάρητι, Od. 6.230, Il. 15.75; also καρήατος, καρήατι, 23.44, 19.405, nom. pl. καρήατα 11.309 (whence was formed nom. sg. κάρηαρ, Antim. 76); acc. pl. κάρη Il. 10.259 (but perh. sg.), nom. acc. pl. κάρᾱ Sannyr. 3, perh. S. Ant. 291; κάρᾰ ἐξ