κατακείω · katakeiō — LSJ
= κατάκειμαι, used in imperat. and as fut., δαισάμενοι κατακείετε οἴκαδʼ ἰόντες Od. 7.188, 18.408; σπείσαντες κατακείομεν οἴκαδʼ ἰόντες ib. 419; κακκείοντες, Ep. part., in phrases οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκόνδε, κλισίηνδε ἕκαστος, Il. 1.606, 23.58.