καταφθίω

I ruin, destroy

causal in fut. καταφθίσω [ῑ] Od. (v. infr.), aor. 1 κατέφθῐσα Trag. (v. infr.):—ruin, destroy, οὐ μὲν δή σε καταφθίσει Od. 5.341; παλαιὰς διανομὰς -φθίσας A. Eu. 727; κατὰ μὲν φθίσας τὰν γαμψώνυχα παρθένον S. OT 1198 (lyr.).

II waste away, perish, would, have been consumed, spent, if, shouldst die, died, died away

Pass., aor. κατεφθίμην, part. καταφθίμενος, inf. καταφθίσθαι; poet. καπφθίμενος restored in anapaestic and choriambic verses of E., Rh. 378, Supp. 984, El. 1299:—waste away, perish, κεν ἤϊα πάντα κατέφθιτο καὶ μένεʼ ἀνδρῶν would all have been consumed, spent, Od. 4.363; ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι σὺν ἐκείνῳ ὤφελες 2.183; σεῖο καταφθιμένοιο if thou shouldst die, Il. 22.288; νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν Od. 11.491, cf. h.Cer. 347; νόμοι περὶ τῶν -φθιμένων IG 12(5).593 A 1 (Ceos); ἐκεῖ κατέφθιτο th