καταπτύω · kataptyō — LSJ
spit upon or at, esp. as a mark of abhorrence or contempt, c. gen., τίς οὐχὶ κατέπτυσεν ἂν σοῦ; D. 18.200, cf. Aeschin. 3.73, Luc. Cat. 12, etc.; κ. δωροδοκίας Aeschin. 2.23; πλούτου Luc. Icar. 30: abs., Ar. Ra. 1179. [On the quantity, v. πτύω.]