καταρκ-έω · katark-eō — LSJ
to be fully sufficient, χώρη οὐδεμία καταρκέει πάντα ἑωυτῇ παρέχουσα Hdt. 1.32; ἐμοὶ δὲ φῶς ἓν ἡλίου καταρκέσει E. Rh. 447; πρὸς τὰς παρασκευάς Jul. Or. 1.29c: impers., it is enough, καταρκεῖ τοῦδε κεκλῆσθαι πατρός S. Fr. 86.