καταρρίπτ-ω · katarript-ō — LSJ
throw down, overthrow, εἴ τε δημόθρους ἀναρχία βουλὴν καταρρίψειεν A. Ag. 884; τὰ βασίλεια Plu. Luc. 34, cf. Luc. Salt. 9; κ. τοὺς πολεμίους, opp. ἐπαίρω, Id. Hist.Conscr. 7.
bring into disrepute, μάθησιν Vett.Val. 238.31; ἑαυτούς Id. 2.2.
despise, δόξαν, ἔπαινον, D.S. 13.15, 22.