κατα-σβέννῡμι · kata-sbennymi — LSJ
put out, quench, κατέσβεσε θεσπιδαὲς πῦρ Il. 21.381, cf. 16.293 (tm.), E. Or. 697, etc.: metaph., ἔστιν θάλασσα, τίς δέ νιν κατασβέσει; who shall dry it up? A. Ag. 958, cf. Th. 584; κ. βοήν, ἔριν, quell noise, strife, S. Aj. 1149, OC 422; ἀνομίαν Critias 25.40 D.; τὰς ἡδονάς Pl. Lg. 838b; τὴν δυσχέρειαν Id. Prt. 334c; τὴν ταραχήν X. Cyr. 5.3.55; χολήν Herod. l.c.; κ. τὰ τραύματα heal them, Luc. DMar. 11.1.
Pass., fut. -σβήσομαι (v. infr.), with aor. 2 and pf. Act., go out, be quenched, καιόμενον τὸν χρυσὸν κατασβῆναι (aor. 2) Hdt. 4.5; κατασβεσθῆναι τὴν πυρήν Id. 1.87; ὁ κάνθαρος (i. e. the Sun) -σβήσεται PMag.Leid.V. 2.18: metaph., κλαυμάτων πηγαὶ . . κατεσβήκασι A. Ag. 888; of tumours, κατέσβη Hp. Epid. 1.1; κατασβεννύμενος, of passion, Pl. R. 411c; κατασβεσθεὶς ταῖς ἐλπίσιν Plu. Superst. 2.168f; of the wind, Id. Tim. 19.