1. ab-do — Lewis & Short
ab-do, ĭdi, ĭtum, 3, v. a.2. do.
I Lit., to put away, remove: and abdere se, to go away, betake one's self to some place:
ex conspectu eri sui se abdiderunt,Plaut. Ps. 4, 7, 5:
pedestres copias paulum ab eo loco abditas in locis superioribus constituunt,removed, withdrawn, Caes. B. G. 7, 79, 2; so with ab:
ascensu abdito a conspectu,Liv. 10, 14, 14:
procul ardentes hinc precor abde faces,remove, Tib. 2, 1, 82.—The terminus ad quem is usually expressed by in with acc.:
abdidit se in intimam Macedoniam quo potuit longissime a castris,Cic. Fam. 13, 29, 4; so,
se in contrariam partem terrarum,id. Mur. 41, 89: se in classem, Dolab. ap. Cic. Fam. 9, 9, 2:
se in Menapios,to depart, Caes. B. G. 6, 5, 5:
In silvam Arduennam,id. ib. 5, 3, 4:
exercitum in interiora,to uithdraw, Vell. 2, 110, 3:
ea in insulam Seriphon abdita est (=ex humanā societate quasi expulsa),banished, exiled, Tac. A. 2, 85:
se in bibliothecam,i. e. to retire to, Cic. Fam. 7, 28; cf.:
se totum in litteras,id. ib. 7, 33, 2.—Rarely with other prepositions or with local adv.: Audisne haec, Amphiaraë, sub terram abdite? Poët. (Att.?) ap. Cic. Tusc. 2, 25, 60; so with sub, Lucr. 4, 419:
se rus,Ter. Hec. 1, 2, 99:
se domum,Cic. Pis. 38, 92:
se Arpinum,id. Att. 9, 6, 1.
II Transf., to hide, conceal, keep secret, etc. (syn.: occulto, recondo); constr. aliquid, without or with in and abl., with other prepositions, with abl. only, or dat., with a localadv.
(a) Aliquid:
quae partes corporis ... aspectum essent deformem habiturae, eas contexit atque abdidit (natura),Cic. Off. 1, 35, 126:
amici tabellas,id. Pis. 17, 39:
lacrimas, operire luctum,Plin. Ep. 3, 16, 6:
abduntur (delphini) occultanturque incognito more,Plin. H. N. 9, 8, 7, § 22; cf.:
occultare et abdere pavorem,Tac. H. 1, 88:
pugnare cupiebant, sed retro revocanda et abdenda cupiditas erat,Liv. 2, 45, 7; so,
sensus suos penitus,Tac. A. 1, 11:
aliquid dissimulata offensione,id. ib. 3, 64. —
(b) With in and abl.:
cum se ille fugiens in scalarum tenebris abdidisset,Cic. Mil. 15, 40; cf.:
qui dispersos homines in agris et in tectis silvestribus abditos ... compulit unum in locum,id. Inr. 1, 2, 2:
abditi in tabernaculis,Caes. B. G. 1, 39, 4; cf.:
in silvis,id. ib. 9, 19, 6:
penitus qui in ferrost abditus aër,Lucr. 6, 1037 al.—
(g) With other prepp.:
cultrum, quem sub veste abditum habebat,Liv. 1, 58 fin.; cf. Ov. M. 10, 715:
ferrum carvo tenus hamo,id. ib. 4, 719.—(o)) With abl.:
caput cristatā casside,Ov. M. 8, 25:
corpus corneā domo,Phaedr. 2, 6, 5:
gladium sinu,Tac. A. 5, 7:
latet abditus agro,Hor. Ep. 1, 1, 5:
hunc (equum) abde domo,Verg. G. 3, 96:
ita se litteris abdiderunt, at, etc.,Cic. Arch. 6, 12; v. Halm ad h. l.—(e) With dat. (poet.):
lateri capulo tenus abdidit ensem,he baried, Verg. A. 2, 553.—(z) With local adv.:
corpus humi,Flor. 4, 12, 38.—Hence. abditus, a, um, P. a., hidden, concealed, secreted, secret (syn.: reconditus, abscontlitus, occultus, retrusus): sub terram abditi, Att. ap. Cic. Tusc. 2, 25, 60:
vis abdita quaedum,Lucr. 5, 1233:
res occultae et penitus abditae,Cic. N. D. 1, 19:
sunt innumerabiles de his rebus libri neque abditi neque obscuri,id. de Or. 2, 20, 84: haec esse penitus in mediā philosophiā;
retrusa atque abdita,id. ib. 1, 19, 87 al.: oppida, remote, Cod. Th. 15, 1, 14. —Comp. abditior, Aug. Conf. 5, 5; 10, 10. —Sup. abditissimus, Aug. Enchir. c. 16. —
II In the neutr.: abdĭtum, i, subst.:
terrai abdita,Lucr. 6, 809; so,
abdita rerum (=abditae res),Hor. A.P. 49:
in abdito coire,in concealment, secretly, Plin. 8, 5, 5, § 13. —Adv.: abdĭtē secretly:
latuisse,Cic. Verr. 2, 2, 73, § 181; Ambros. Job et Dav. 1, 9, 29.