absŏlūtĭo — Lewis & Short
absŏlūtĭo, ōnis, f.absolvo.
I In judicial lang., an absolving, acquittal:
sententiis decem et sex absolutio confici poterat,Cic. Clu. 27:
annus decimus post virginum absolutionem,id. Cat. 3, 4: majestatis (for de majestate), an acquittal from crimen majestatis, id. Fam. 3, 11.—In Suet. in plur.: reis absolutiones venditare, Vesp. 16.—
II Completion, perfection, consummation.
A In gen.:
virtus quae rationis absolutio definitur,Cic. Fin. 5, 14:
hanc absolutionem perfectionemque in oratore desiderans,this finish and perfection, id. de Or. 1, 28, 130; so id. Inv. 2, 30.—
B Esp., in rhet., completeness, Cic. Inv. 1, 22, 32.