ac-crēdo — Lewis & Short
ac-crēdo (adc.), dĭdi, dĭtum, 3, v. a. (
I pres. sub. adcredŭas, Plaut. Asin. 5, 2, 4), to yield one's belief to another, i. e. to believe unconditionally (rare).
(a) With dat.:
quisnam istuc adcredat tibi?Plaut. Asin. 3, 3, 37:
neque mi posthac quidquam adcreduas,id. ib. 5, 2, 4; so,
tibi nos,Hor. Ep. 1, 15, 25.—
(b) Aliquid:
facile hoc,Lucr. 3, 856. —
(g) Absol.: vix adcredens, * Cic. Att. 6, 2, 3:
primo non accredidit,Nep. Dat. 3. 4.