ad-volvo — Lewis & Short
ad-volvo, vi, vŏlūtum, 3, v. a.,
robora focis,Verg. G. 3, 377; so id. A. 6, 182:
advolvi (for advolvere se) ad ignem,Plin. 11, 37, 70, § 185:
advolvit saxum magnum ad ostium,Vulg. Matt. 27, 60; Marc. 15, 46.—
genibus ejus advolutus est,Vell. 2, 80:
omnium genibus se advolvens,Liv. 8, 37 fin.:
advolvi genibus,id. 28, 34:
tuis advolvimur aris,Prop. 4, 16, 1.—With acc.: genua patrum advolvuntur, Sall. Fragm. ap. Serv. ad Verg. A. 1, 311:
cum Tiberii genua advolveretur,Tac. A. 1, 13; cf. id. ib. 6, 49; 15, 71.—Trop.: magnusque advolvitur astris clamor, rolls, i. e. rises or ascends, Stat. Th. 5, 143.