aevum — Lewis & Short
aevum (archaic aevom), i, n.; but m., ai)w/n; cf. ai)e/s or ai)e/n, a)ei/, a)i/dios; Goth. aivs = time, aiv = ever, aiveins = everlasting; Germ. ewig, Ewigkeit; Eng. aye, ever].
Plaut. Poen. 5, 4, 14; Lucr. 2, 561; 3, 603 [in aevum,for all time, Hor. C. 4, 14, 3; so Plin. 35, 2, 2, and Vulg. Eccli. 41, 16:
nos peribimus in aevum,ib. Bar. 3, 3.—
consumere,id. 5, 1430: meum si quis te percontabitur aevum, my age or time of life, Hor. Ep. 1, 20, 26:
aevum omne et breve et fragile est,Plin. Pan. 78, 2: flos aevi, the bloom of life (cf. aetas, I.), Ov. M. 9, 435:
integer aevi,Verg. A. 9, 255:
primum aevum,Val. Fl. 7, 338.—Also (like aetas, q. v. I.) for old age:
aevo confectus,Verg. A. 11, 85:
obsitus aevo,id. ib. 8, 307:
annis aevoque soluti,Ov. M. 8, 712.—
ter aevo functus (of Nestor),Hor. C. 2, 9, 13:
ingenia nostri aevi,Vell. 2, 36:
in nostro aevo,Plin. 2, 25, 23, § 92:
nostro aevo,id. 2, 13, 10, § 57:
simulacrum tot aevis incorruptum,id. 14, 1, 2, § 9.—Hence,
de quibus consensus aevi judicaverit,Plin. 14, 6, 8, § 72.—
vitiata dentibus aevi omnia,Ov. M. 15, 235:
quae per tantum aevi occulta,Tac. A. 16, 1.