1. agrĭcŏla — Lewis & Short
agrĭcŏla, ae, m. (Lucr. has
I gen. plur. agricolūm in 4, 586, but reg. form in 2, 1161; 6, 1260) [ager-colo], a cultivator of land, in the widest sense, a husbandman, agriculturist (including even the vine-dresser, gardener; also one who takes pleasure in agriculture, etc.); or in a more limited sense, a farmer, ploughman, countryman, boor, peasant.
I Prop.:
bonum agricolam laudabant,Cato, R. R. 1, 2:
agricolae assidui,Cic. Rosc. Am. 16:
(Deiotarus) optimus paterfamilias et diligentissimus agricola et pecuarius,devoted to agriculture and cattlebreeding, id. Deiot. 9:
sed venio ad agricolas,the farmers, id. Sen. 16:
agricolam laudat juris peritus,Hor. S. 1, 1, 9:
invisum agricolis sidus,id. ib. 1, 7, 26:
sollers,Nep. Cat. 3:
peritissimus,Col. R. R. 1, 11, 1:
fortunati,Verg. G. 2, 468:
indomiti,id. A. 7, 521:
parvo beati,Hor. Ep. 1, 2, 139:
negotiosi,Col. R. R. 9, 2, 5:
severi,Lucr. 5, 1356:
miseri,Verg. A. 12, 292; Vulg. Gen. 4, 2; ib. Jacob. 5, 7.—Of the vine-dresser, keeper of a vineyard:
locavit eam (vineam) agricolis,Vulg. Matt. 21, 33; ib. Joan. 15, 1.— Hence,
II Meton., of the gods, patrons, tutelary deities of agriculture, as Ceres, Bacchus, Faunus, etc.:
agricolarum duces di,Varr. R. R. 1, 1, 4:
Redditur agricolis gratia caelitibus,Tib. 2, 1, 36.