Bruttĭi — Lewis & Short
Bruttĭi (in MSS. also Brutĭi, Brut-ti, and Brittĭi), ōrum, m., = *bre/ttioi Polyb., *brou/ttioi Steph.,
in Bruttiis,Cic. Rosc. Am. 46, 132; id. Caecin. 19, 54; Caes. B. C. 1, 30; Liv. 32, 1, 7:
ex Bruttiis,id. 32, 1, 11; Gell. 10, 3 fin.:
in Bruttios,Liv. 34, 53, 1.—
ager,the country of the Bruttii, Bruttium, Liv. 27, 51, 13; Mel. 2, 7, 14; Plin. 3, 5, 10, § 71:
promunturium,Mel. 2, 4, 8 and 9:
angulus,Flor. 3, 20, 13:
litus,Plin. 3, 5, 10, § 72:
pontus,Sen. Thyest. 578:
tellus,Col. 10, 139:
saxa,Pers. 6, 27:
pira,Plin. 15, 15, 16, § 56:
pix (prepared there, of the best quality),Col. 12, 18, 7; Plin. 16, 11, 22, § 53; 24, 7, 23, § 37; Veg. 6, 14, 1; and absol. Bruttia, Calp. Ecl. 5, 8.—
caules,Plin. 19, 8, 41, § 141.—Subst.: Brut-tĭāni, ōrum, m., a class of servants to the magistrates: Bruttiani dicebantur, qui officia servilia magistratibus praestabant;
eo quod hi primum se Hannibali tradiderant et cum eo perseveraverant usque dum recederet de Italiā,Fest. p. 26; Cato ap. Gell. 10, 3, 17; cf. the expl. of the term by Gell. l. l. § 18 sq.—
Bruttianae parmae dicebantur scuta, quibus Bruttiani sunt usi,Fest. p. 26.—