1. bustum — Lewis & Short
bustum, i, n.buro = uro, whence also comburo; cf. burrus, red, orig.
semiustaque servant Busta neque avelli possunt,Verg. A. 11, 201 Don. ad loc.; Lucr. 3, 906; Stat. S. 5, 1, 226; cf. Cic. Leg. 2, 26, 64.—
in busto Achilli,Plaut. Bacch. 4, 9, 14: si quis bustum (nam id puto appellari tu/mbon) violarit, Solon ap. Cic. Leg. 2, 26, 64; Cic. Phil. 14, 13, 34; id. Tusc. 5, 35, 101; id. Att. 7, 9, 1; Cat. 64, 363; Verg. A. 11, 850; 12, 863; * Hor. C. 3, 3, 40; Prop. 3 (4), 6, 29; 1, 19, 21; 2 (3), 13, 33; Ov. M. 4, 88; 13, 452 al.; Suet. Caes. 84; id. Ner. 33, 38; Luc. 8, 748 —
viva videns vivo sepeliri viscera busto,seeing the living body enclosed in the living grave, Lucr. 5, 991.—So of Tereus, who devoured his son:
flet modo, seque vocat bustum miserabile nati,Ov. M. 6, 665.—Sarcastically, of one who annulled the laws:
bustum legum omnium ac religionum,Cic. Pis. 5, 11; and:
bustum rei publicae,id. ib. 4, 9.—Of a battle-field:
civilia busta Philippi,Prop. 2, 1, 27 Kuin.—