caeco — Lewis & Short
caeco, āvi, ātum, 1, v. a.id.,
I to make blind, to blind.
I Lit.:
sol caecat,Lucr. 4, 325 (300); Paul. Nol. Carm. Nat. S. Fel. 20, 7; 20, 292:
unde caecatus est (Appius Claudius),Aur. Vict. Vir. Ill. 34, 3.—Hence, in gardening:
oculum,to destroy, Col. 4, 9, 2; 4, 24, 16; cf. caecus, I. C., and oculus.—
B Trop.:
qui largitione caecarunt mentes imperitorum,Cic. Sest. 66, 139:
ut (animi acies) ne caecetur erroribus,id. Tusc. 5, 13, 39:
caecati libidinibus,id. ib. 1, 30, 72:
cupiditate,id. Dom. 23, 60:
caecata mens subito terrore,Liv. 44, 6, 17:
pectora... serie caecata laborum,Ov. P. 2, 7, 45:
caecabitur spes vindemiae,Pall. 1, 6, 11:
timidos artus,to make senseless, Verg. Cul. 198.—
II Transf., to make dark, to obscure:
caecantur silvae,Avien. Per. 504.—
B Trop., of discourse:
celeritate caecata oratio,rendered obscure, Cic. Brut. 76, 264.