dēbellātor — Lewis & Short
dēbellātor, ōris, m.debello,
I a conqueror, subduer (rare; mostly poet.): ferarum, * Verg. A. 7, 651; * Stat. Th. 9, 545:
Vespasianus Judaeorum debellator,Tert. Apol. 5:
durus,Vulg. Sap. 18, 15.