dēclāmātōrĭus — Lewis & Short
dēclāmātōrĭus, a, um, adj.declamator,
opus,Cic. de Or. 1, 16 fin.:
illo genere duci et delectari,id. Q. Fr. 3, 3 fin.;
ef.: genus dicendi,Quint. 2, 10, 9:
consuetudo,id. 5, 13, 46:
licentia,id. 8, 3, 76:
res,id. 4, 2, 128:
studium,Tac. Or. 14.—Hence, adv.: dēclāmātōriē, in a rhetorical manner (late Lat.), Hieron. al.