dē-cŏlōro — Lewis & Short
dē-cŏlōro, āvi, ātum, 1,
I v. a., to deprive of its natural color, to discolor, stain, deface, soil, etc.
I Prop.: "decoloratur id cujus color vitiatur, non mutatur," Sen. Q. N. 2, 41: quod mare Dauniae Non decoloravere caedes, * Hor. Od. 2, 1, 35: manibus collybo decoloratis, Cassius Parmensis ap. Suet. Aug. 4 fin.:
cutem (suppurationes),Cels. 2, 8 med.:
labra et nares (pallor),id. ib. 6:
decoloratum corpus mortui,Auct. Her. 2, 5, 8; 2, 27 fin.:
oliva ex albo decoloratur fitque luteola,Col. 12, 49, 9:
decoloravit me sol,Vulg. Cant. 1, 5 al.—
II Trop., to tarnish, corrupt, disgrace:
aliquem,Cod. Just. 1, 3, 19; cf.:
famam,Capitol. Ant. Phil. 19.