dĕ-oscŭlor — Lewis & Short
dĕ-oscŭlor, ātus, 1,
I v. dep. a., to kiss warmly, affectionately (very rare).
I Prop.:
vix reprimo labra, Ob istam rem quin te deosculer, etc.,Plaut. Cas. 2, 8, 17 sq.:
Casinam,id. ib. 31:
tuos oculos,id. ib. 1, 1, 48:
Scipionis dexteram,Val. Max. 2, 10, 2; Vulg. 1 Reg. 10, 1; id. Cant. 8, 1.— *
II Transf., to praise, laud highly:
fidem atque ingenium pueri,Gell. 1, 23, 13.!*? Deosculatus in pass. sense: rursum me deosculato, Ap. M. 2, p. 119; 121.