dērīdĭcŭlus — Lewis & Short
dērīdĭcŭlus, a, um, adj.derideo,
I very laughable, ridiculous (not in Cic. and Caes.):
is deridiculu 'st omnibus,Plaut. Mil. 2, 1, 14:
pueri,Gell. 13, 30, 9:
versus,id. 12, 2, 3:
quod est deridiculum,Varr. R. R. 1, 18, 5; so Liv. 39, 26.—And subst.: dērīdĭcŭ-lum, i, n., ridicule (subject.), or (object.) a mockery, game, an object of derision:
quid tu me deridiculi gratia sic salutas?Plaut. Am. 2, 2, 50; id. Ps. 4, 5, 7; cf. Tac. A. 6, 2:
deridiculo esse,id. ib. 3, 57:
deridiculo corporis despiciendus,deformity, absurdity, id. ib. 12, 49: deridiculo haberi, a laughingstock, Ap. Flor. 1, no. 3, p. 341, 33.—In plur.:
quod evenit usque ad deridicula quaedam,in some cases to an absurd extent, Quint. 1, 8, 21.