2. dēversōrĭus — Lewis & Short
dēversōrĭus, a, um (dīver-, adj.2. deversor,
Auct. Her. 4, 51, 64;
Sen. Ep. 108, 6;
Curt. 7, 2, 22),
I belonging to an inn or lodging-place, fit to lodge in: taberna,
a lodging-place, lodging, inn, Plaut. Men. 2, 3, 81; id. Truc. 3, 2, 29; Suet. Ner. 27. In this sense also subst., dēversōrĭum (old form dēvors-), ii, n. (for syn. cf.: caupona, hospitium, taberna, popina, ganea),
Cic. de Sen. 23, 84; id. Fam. 6, 19; id. Att. 4, 12; Liv. 1, 51; 21, 63; Suet. Vit. 7 al.: studiorum, non libidinum,
Cic. Phil. 2, 41: officina nequitiae et deversorium flagitiorum omnium,
id. Rosc. Am. 46, 134.—Also in gen. for taberna: monumentorum bustorumque,
Suet. Ner. 38; Vulg. Luc. 2, 7 al.